Το έργο αποτελεί μια υβριδική, φεμινιστική in-yer-face slam poetry performance, όπου η μεταδραματική σκηνική γραφή, η σωματική επιτελεστικότητα και το video art συνδιαμορφώνουν ένα συγκρουσιακό ποιητικό συμβάν. Πρόκειται για ένα σκηνικό τρίπτυχο που επιχειρεί να διαρρήξει τις κυρίαρχες πατριαρχικές αφηγήσεις γύρω από τη γυναικεία ταυτότητα, την αντικειμενοποίηση, την έμφυλη βία και την κοινωνικά επιβεβλημένη θηλυκότητα.

Η performance εκκινεί με τον οπτικοακουστικό πρόλογο «Θραύσματα κληροδοτημένης θηλυκότητας», ένα φεμινιστικό video art της Νάντιας, όπου το εικαστικό μοντάζ συνομιλεί με ηχογραφημένη slam ποίηση. Εικόνες, μνήμες και πολιτισμικά στερεότυπα συγκροτούν ένα κατακερματισμένο οπτικό αφήγημα για τη διαγενεακή αναπαραγωγή των έμφυλων κανονικοτήτων.

Ακολουθούν τρεις αλληλοσυνδεόμενες σκηνικές πράξεις. 

Στην πρώτη, «Υβριδικό πλάσμα του Τσέχοφ», η Amelia Hamlet Medusa παρουσιάζει τη φεμινιστική δραματουργική της διασκευή, αποδομώντας τους παραδοσιακούς γυναικείους ρόλους και επαναδιαπραγματευόμενη τη γυναικεία υποκειμενικότητα μέσα από μια αντιρεαλιστική σκηνική γλώσσα.

Στη δεύτερη, «Η αποδομημένη Barbie», η Ηρώ Γκουλίτου ενσαρκώνει μια ανατρεπτική γυναικεία φιγούρα, απογυμνώνοντας το σύμβολο της κατασκευασμένης θηλυκότητας από την επιβεβλημένη τελειότητά του. Η ωμή in-yer-face slam performance αποκαλύπτει τους μηχανισμούς αντικειμενοποίησης, κανονικοποίησης της έμφυλης βίας και εμπορευματοποίησης του γυναικείου σώματος.

Η τρίτη πράξη κορυφώνεται με το πρωτότυπο slam ποίημα «Θέλει θάρρος να έχεις μουνί», μια εκρηκτική πράξη γλωσσικής επανοικειοποίησης, σωματικής αυτοδιάθεσης και πολιτικής χειραφέτησης. Ο ποιητικός λόγος μετατρέπεται σε όργανο αντίστασης απέναντι στη σιωπή και την κοινωνική πειθάρχηση.

Η έννοια του trauma loop διατρέχει τη δραματουργία ως μηχανισμός επανάληψης του τραύματος και των κληροδοτημένων πατριαρχικών προτύπων. Η ρήξη με αυτή την επαναληπτικότητα επιχειρείται μέσα από τη συνάντηση σώματος, φωνής, εικόνας και θεατή.

Η χειραφέτηση δεν αντιμετωπίζεται ως εξιδανικευμένη λύτρωση, αλλά ως διαρκής, συγκρουσιακή διαδικασία επαναδιεκδίκησης του γυναικείου σώματος: από αντικείμενο θέασης σε αυτόνομο υποκείμενο λόγου, επιθυμίας και πολιτικής παρουσίας.