Μαρία Καραμούζα, μονωδός
Η Μαρία Καραμούζα βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση των μονοπατιών του ήχου. Εκεί συναντά την ποίηση στα τραγούδια του Λουδοβίκου των Ανωγείων, τη μυσταγωγία της Κάτω Ιταλίας, την αίσθηση των λέξεων στο σώμα και πέρα από τη στρατόσφαιρα, και την συνύπαρξη αυτών σε ένα ηχοτοπίο ηλεκτρονικής φύσεως.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΚΑΣ
Apophatic Spectralism X, for Soprano and Electronics
ΦΟΥΑΓΙΕ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2024 (20:30)
Δημήτρης Μπάκας, Συνθέτης, Καλλιτέχνης Ήχου
Γεννήθηκε στην Κατερίνη το 1975. Σπούδασε «Σύνθεση» με τον Θόδωρο Αντωνίου και απέκτησε μεταπτυχιακό και διδακτορικό τίτλο από το Goldsmiths, University of London, με επιβλέποντα τον Roger Redgate. Το 2010-2011 υπήρξε επισκέπτης ερευνητής στο Columbia University της Νέας Υόρκης, με τον Tristan Murail. Το έργο του εκτείνεται από την οργανική και ηλεκτροακουστική σύνθεση έως την ακουστική οικολογία, τις ηχητικές εγκαταστάσεις και τη συνεργασία ανθρώπου και μηχανικής μάθησης, ενώ γράφει μουσική για πολυμέσα. Η μουσική του έχει παρουσιαστεί σε διεθνή φεστιβάλ και συνέδρια, όπως τα ISCM, ICMC και SMC. Έχει συμμετάσχει στα residencies Visby Centre for Composers (Σουηδία) και Sonic Mmabolela (Νότια Αφρική). Έχει λάβει αναθέσεις από μουσεία και την Εθνική Λυρική Σκηνή. Έργα του έχουν παρουσιαστεί στο Μουσείο Ακρόπολης, στο Museo Reina Sofía, στο Μουσείο Eretz, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, κ.ά. Είναι μέλος των ΕΕΜ, ΕΣΣΗΜ, ΚΣΥΜΕ, ΕΕΑΟ και του temp’Ora Project.
Σημείωμα συνθέτη
Το Apophatic Spectralism X έχει ως αφετηρία το ποίημα «Temps immobile» της σοπράνο Νάντιας Φιόρου, γραμμένο στα γαλλικά. Βασισμένο στην αρχέγονη σχέση Γλώσσας και Μουσικής (Les Relation entre la musique et le langage dans le chanson chinoise, Schneider, 1950), το έργο εστιάζει αποκλειστικά στο πώς ηχεί η γαλλική γλώσσα, μέσα από μια εικαστική σκοπιά. Η αντιμετώπιση του ποιητικού κειμένου, τόσο σε εννοιολογικό επίπεδο όσο και στην πρακτική επεξεργασία του φωνητικού υλικού, αγγίζει την ηχητική ποίηση (sound poetry) στο πλαίσιο της σύγχρονης σύνθεσης, προσδίδοντας στο έργο έναν υβριδικό, ως έναν βαθμό, χαρακτήρα. Όπως η προσέγγιση του ποιητικού κειμένου επιστρέφει στην αρχέγονη σχέση γλώσσας και μουσικής, έτσι και τα ηλεκτρονικά κάνουν ένα αντίστοιχο «βήμα πίσω»: μέσα από το ηχητικό χρώμα και τις τεχνικές μοντάζ, ανακαλούν μια εποχή κατά την οποία η ηλεκτρονική μουσική αναζητούσε την ταυτότητά της, τόσο τεχνολογικά όσο και εννοιολογικά.
Νάντια Φιόρου, μονωδός, ποιήτρια
Σπούδασε κλασικό τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών και στο Conservatoire Royal de Musique de Liège. Είναι πτυχιούχος Ευρωπαϊκού Πολιτισμού του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και κάτοχος Master of Music από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, με ειδίκευση στην Παλαιά Μουσική. Έχει συνεργαστεί με σημαντικές ορχήστρες και λυρικά θέατρα, με πολυάριθμες εμφανίσεις σε όπερες, ορατόρια, συναυλίες και διεθνή φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ειδικεύεται στην παλαιά μουσική και στη φωνητική αγωγή, έχοντας αναπτύξει μια πρωτότυπη μέθοδο τεχνικής υποστήριξης για φωνές εκτός κλασικής κατεύθυνσης. Από το 2010 διδάσκει στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, όπου διευθύνει χορωδιακά και φωνητικά σύνολα, καθώς και στο Δημοτικό Ωδείο Καλαμαριάς. Παράλληλα, δραστηριοποιείται στις εικαστικές τέχνες και τη σκηνογραφία. Το ποίημά της «Temps immobile» αποτέλεσε τη βάση του έργου Apophatic Spectralism του συνθέτη Δημήτρη Μπάκα.
«Temps immobile» της Νάντιας Φιόρου
Tes yeux regardant les miens,
tes yeux vertes, comme les oliveraies,
les oliveraies d’un monde entier,
un monde entier dans tes yeux…
Regardant mes yeux,
le Temps immobile,
l’air lourd, doux,
parfumée de myrrhe et sel d’ une mer si profonde…
Je vois les vastes horizontes,
les profondeurs vertes,
la mer, l’abysse…
des créatures magnifiques, phosphorescents,
profondeurs colorées,
profondeurs attirants,
effrayants…
Tremblement de ton corps,
tremblement d’amour,
le Temps immobile…
En respirant,
l’air lourd, èpais,
Qui enflamme mon etre…
Pierrot… j’ai oubliée mon sourire…