Ο «Καλός Οιωνός» αποτελεί μια βιωματική slam poetry performance, βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Μανώλη Νανούρη, που μεταγράφει την εμπειρία του ακούσιου ψυχιατρικού εγκλεισμού σε ένα ποιητικό σύμπαν καφκικού παραλογισμού, υπαρξιακής αγωνίας και θεσμικής εξουσίας.

Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται ένας νεαρός άντρας που εισέρχεται σε έναν ανοίκειο ιδρυματικό κόσμο, όπου η θεραπεία συγχέεται με την πειθαρχία, η φροντίδα με τον καταναγκασμό και η ανθρώπινη ιδιαιτερότητα ορίζεται ως παρέκκλιση. Ο «Καλός Οιωνός» μετατρέπεται σε μικρογραφία μιας κοινωνίας που επιχειρεί να καθορίσει τα όρια της κανονικότητας, της λειτουργικότητας και της προσωπικής ελευθερίας.

Η ποιητική αφήγηση συγκροτείται μέσα από θραυσματικές μνήμες, επιταχυνόμενους διαλόγους, επαναλαμβανόμενες εικόνες και απότομες χρονικές μετατοπίσεις. Η θρησκευτική εικονοποιία της σταύρωσης και της ανάστασης διαπλέκεται με τη σωματική εμπειρία του εγκλεισμού, ενώ η μνήμη του πατέρα και η παρουσία της Μαρίλιας διασώζουν την ανθρώπινη τρυφερότητα μέσα σε ένα περιβάλλον αποπροσωποποίησης.

Η διασκευή μετασχηματίζει τον πεζό λόγο σε μια ρυθμική, πολυφωνική ποιητική παρτιτούρα, αξιοποιώντας την προφορικότητα, τις παύσεις, τις επαναλήψεις και τις δυναμικές εναλλαγές της slam poetry. Η γλώσσα αποκτά σωματική υπόσταση και η προσωπική μαρτυρία μετατρέπεται σε ζωντανό σκηνικό συμβάν.

Η καφκική ατμόσφαιρα λειτουργεί ως δραματουργικός μηχανισμός, αναδεικνύοντας τη σύγκρουση του υποκειμένου με έναν απρόσωπο μηχανισμό εξουσίας.

Ο «Καλός Οιωνός» δεν επιδιώκει την αισθητικοποίηση της ψυχικής οδύνης, αλλά τη μετατροπή του ατομικού βιώματος σε συλλογικό ερώτημα για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την αυτοδιάθεση και τα όρια της θεσμικής φροντίδας.

Εκεί όπου η κανονικότητα επιβάλλεται ως θεραπεία, η ποίηση διεκδικεί το δικαίωμα του ανθρώπου να υπάρχει πέρα από τους ορισμούς των άλλων.

[Από τη νουβέλα “Καλός οιωνός”]